verschillende foto's van verhuisdozen opgestapeld
Zwangerschap

Nesteldrang zonder nestje

Het is alweer drie weken geleden sinds mijn laatste blog. In deze blog lees je oa hoe dat komt. Vandaag heb ik weer even wat meer rust, energie en tijd voor het schrijven. De verhuizing die eraan komt, is een van de redenen voor de afwezigheid hiervan.

Het begin

Wij gingen serieus kijken naar een ander huis toen ik volgens mij net zwanger was. Genoeg tijd dus.. Uiteindelijk kwamen we ons droomhuis tegen en leek het alsof we nog steeds genoeg tijd hadden. De koop van dit huis gaf ons ontzettend veel stress en duurde erg lang. We hadden het meerdere keren bijna allemaal stopgezet, maar we vonden het huis zo uniek en anders dan andere huizen. We wilden het niet loslaten (gelukkig ook niet gedaan, want het is goed gekomen). Maar nu hadden we ineens minder tijd. Ons eigen huis moest ook nog verkocht worden. Dit verliep soepel en zonder moeite. Oké. Huis gekocht, huis verkocht, check. Nu hypotheek regelen en zsm een notarisafspraak. Die afspraak, voor de sleuteloverdracht, kon helaas niet zo snel als we hoopten. Maar ja, al dat last minute geregel. Het kan dan ook niet altijd gaan hoe je het het liefst wil hebben. Dus wanneer ik zo’n 37 weken zwanger ben, krijgen wij de sleutel van ons paleisje. Dat is over minder dan een week!!

Inpakken!!

Ik ben meteen gaan opruimen. Ik begon denk ik al 6 weken van tevoren. Mijn man dacht er toen nog niet echt aan. Maar ik wist dat al die dozen inpakken op mij aankwam. Hij werkt en ik heb er meer de tijd voor. Ook (geef ik toe met enige schaamte) ben ik nogal een controlfreak en wilde graag alles zelf doen. Dit is goed geweest, want na een paar weken merkte ik dat alles lichamelijk zwaar werd. Dat was ik helemaal niet gewend van mijn vorige zwangerschap! Daar ging ik fluitend doorheen. Nu, ook met een dreumes erbij, was het soms wel pittig. Inpakken met een kind van anderhalf lukt eigenlijk ook niet. Zij hangt aan mijn been, pakt de spullen en gooit ze weer weg of wil gewoon aandacht. Dus dat werd hem niet. Wanneer zij sliep, sliep ik ook. En ’s avonds lag ik ook vrij vroeg op bed, want was ik ook gewoon kapot. Dus de dag dat zij op het kinderdagverblijf was, was mijn inpakdag.

Stress??

Ik was de hele tijd vrij relaxed. Maar plotseling toen ik 33 weken was, had ik ineens stress. Zo erg dat ik er niet van sliep. Het kwam plots binnen dat ik al hoogzwanger was, nog niet klaar was met inpakken en nog niet alle spullen had voor de baby en dreumes en er niet klaar voor was (wat precies, geen idee). Maar omdat ik toch nog beetje bang ben voor herhaling van burn-out, heb ik meteen de volgende dag gevraagd of mijn moeder mijn dochter een dagje wilde ophalen, zodat ik dingen kon regelen. Toevallig kwam mijn man die dag 9 uur alweer thuis door een stroomstoring (had zo moeten zijn!). Die dag hebben we veel geregeld/opgeruimd. De dag erna was mijn dochter bij oma, was ze een dag op het kinderdagverblijf en die week hebben we zoveel gedaan, dat de stress ook vrijwel meteen weer weg was. Ofwel ik had meer rust in mijn hoofd en weer wat meer controle over de situatie.

Waar blijft dat nestje

Tijdens mijn vorige zwangerschap zat ik letterlijk de (plastic) kristallen van de kroonluchters te wassen, zo erg had ik de nesteldrang. Nu kan ik niks doen. Het is een raar gevoel. Ik wil van alles doen, maar ik zit nog in het verkeerde nestje. Je kan niet toegeven aan de drang. Nu is dat gevoel ook wel redelijk weg, omdat de verhuizing prioriteit één is. Een mooi babykamertje maken? Dat zit er niet in. Het wordt gewoon ongecharmeerd de meubels dumpen in de kamer. Niet verven, alleen schoonmaken. En dat is nu ook prima. Ik heb het geaccepteerd en ach zo’n ramp is het ook weer niet. Die baby zal er niks van doorhebben als de muren pas later een kleurtje krijgen. En aan de andere kant heb ik dan ook goed de tijd om te bedenken wat ik precies wil met alle kamers, want ik weet ook niet wie welke kamer krijgt. Daarvoor moet ik eerst weer in het huis zijn. Dus als ik het positief bekijk, heb ik nog een mooi project in het vooruitzicht.

Genoten van de zwangerschap?

Mja, ik heb eerlijk gezegd niet bewust genoten van de zwangerschap. Ten eerste viel de zwangerschap tegen, omdat ik het vergeleek met mijn eerste zwangerschap. Daar trap ik bij een mogelijk volgende zwangerschap dus niet in. Ook is het (voor mij) waar dat als het niet je eerste zwangerschap is, je er minder tijd en aandacht aan besteedt. De kleine die al rondloopt krijgt veel van mijn tijd. En die verhuizing heeft toch veel van mijn overige aandacht getrokken. Ik ben een lijstjes-persoon. Bovenaan staat de verhuizing. Daaronder de bevalling. Dus nu hou ik mij vooral bezig met de verhuizing. Zit ik in dat andere huis, dan zal de bevalling ineens topprioriteit zijn. En ben ik waarschijnlijk weer een bezig bijtje met het regelen van de laatste dingen hiervoor (die nu simpelweg nog niet kunnen). Maar natuurlijk heb ik wel genoten het kopen van een leuk kledingsetje. Van de echo’s en het getrappel in mijn buik. En van het samen met mijn man bedenken hoe deze meid eruit zal zien.

Raad ik een verhuizing aan als je bijna gaat bevallen? Nee zeker niet. Zou ik het de volgende keer weer doen? Absoluut! De timing is niet perfect, maar we zijn gelukkig met wat we er voor terugkrijgen. (maaar dat zeg ik nu.. voor de echte verhuizing heeft plaatsgevonden.. ;))

Voor dagelijks foto’s en verhalen, volg mij op Instagram!

2
Reageer op dit artikel

avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
2 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
WillemijnElla Vaders Recent comment authors
  Inschrijven  
nieuwste oudste
Abonneren op
Ella Vaders
Gast
Ella Vaders

Wat een gedoe joh. Pfff en dan is het ook nog zo warm geweest. Maar je krijgt er wel iets voor terug: een prschtig meisje en een mooi huis.
Groetjes, Ella